Geloof.
Vanavond had ik een bijzondere bestuursvergadering van de Embassy of the Earth. Helaas zonder onze inspirator en oprichter Frank Heckman. Hij is herstellende van een enorm zware operatie. Zijn hersentumor bleek er nog te zijn en groter dan ze in het ziekenhuis ooit zagen. Het is nog steeds niet zeker hoe hij verder zal herstellen.
Ik ben onder de indruk geraakt van alles wat deze bijzondere man los heeft gemaakt en wat het hem heeft gekost. Er was een vuurceremonie tijdens zijn 15 uur durende operatie. Dit vuur werd levend gehouden op landgoed Welna. Mensen kwamen en gingen en er brandden op veel plekken in de wereld kaarsen. Ook om de artsen te steunen die hem aan het opereren waren. Alles om het goede te doen.
Dat deed Frank ook tot met veel passie. Alles om het goede te doen. Ik heb die gesprekken ook vaak thuis. Mijn Sas zet zich ook al zo lang ik haar ken in om alles te doen voor de kinderen die onder haar hoede komen. De afgelopen jaren op het JVO gymnasium, daarvoor in het basisonderwijs. Geen vraag óf maar gewoon je hart volgen. Om het goede te doen.
Is leiderschap tonen dan ook in de kern volledig gaan voor het goede, voor onvoorwaardelijke steun aan jouw dromen? Omdat je gelooft in een betere wereld, in mensen in beweging krijgen, in communities samen te laten werken zoals Frank met de Embassy doet en deed rond de Kilimanjaro en in Nairobi bijvoorbeeld. In die bevlogenheid zijn velen bereid mee te bewegen. Want we voelen ergens dat dit pure ook steun verdiend.
En nu Frank voorlopig uit de running is, hebben wij ook weer na te denken over de opvolging van zijn pure passie. Wie kan zijn vuurtje mee over nemen en doorgeven? Hoe is het eigenaarschap lokaal in Kenya of op andere plaatsen waar mensen hun eigen plek mogen nemen? Een moeilijke keuze. Frank is natuurlijk niet te vervanger. De olievlek is er hopelijk wel natuurlijk!!
Leiderschap. Niet wachten, maar gaan. Bewegen. Je hart volgen. Gewoon, omdat het kan! En dan volgen er vanzelf meer. That's clear. Impact starts here.
